We zijn welkom in Oosterbeek, in het huis van Remco Koop. De geur van verse soep verwelkomt ons terwijl we plaatsnemen aan de tafel in zijn kantoor. Vandaag praten we met Remco over een bijzonder hoofdstuk: zijn afscheid als directeur van Omnios. Het is een moment om stil te staan bij de reis die hij maakte, de keuzes die werden gemaakt en de mensen die het verschil hebben gemaakt.
Als Remco vertelt, wordt al snel duidelijk dat Omnios niet is ontstaan vanuit een strak plan, maar vanuit betrokkenheid en nieuwsgierigheid. “Eigenlijk gaat het al zo’n veertien jaar terug,” zegt hij. “Nog vóór de officiële oprichting, rond 2011.”
Samen met Daan Beerepoot richtte hij Omnios in 2013 op. Ze kennen elkaar als studiegenoten en brengen zelf geen ervaring als tandarts mee, maar juist een bedrijfskundige blik. Tegelijkertijd is zorg voor hen allesbehalve onbekend. Daan groeit op in een familie van tandartsen; zijn vader en broers werken allemaal in de mondzorg. Remco komt uit een artsengezin, met een chirurg als vader en een verpleegkundige als moeder. Voor hen is zorg geen abstract begrip; het is iets dat je elke dag ziet, voelt en meemaakt.
In die periode werkt Remco nog als consultant bij PWC. Hij begeleidt daar organisaties bij fusies, overnames en reorganisaties. Daan klopt bij hem aan met een concrete vraag: hij wil een tandartspraktijk overnemen. En wat begint als een praktisch gesprek, verandert al snel in een bredere zoektocht. Remco stelt vragen, zoals hij dat gewend is én goed kan. “Wat wil je precies? Waar zit de echte behoefte? En voor wie doe je het?”
Samen besluiten ze het idee niet direct uit te voeren, maar eerst te onderzoeken. Ze spreken met tandartsen en praktijkhouders en zien een sector die sterk verandert. Solopraktijken verdwijnen, groepspraktijken groeien en ketens ontstaan. Interessant, maar het voelt nog niet als hun plek.
Totdat een tandarts in Muiden een opmerking maakt die alles in beweging zet. “Als je echt iets wilt organiseren,” zegt hij, “moet je niet in een praktijk kijken, maar in een verpleeghuis.”
Die woorden blijken richtinggevend. Remco en Daan gaan meekijken in verpleeghuizen en komen via de Nederlandse Vereniging voor Gerodontologie (NVGd) in contact met Wim Klüter en Claar Wierink. Ze lopen met hen mee en zien van dichtbij hoe mondzorg voor kwetsbare cliënten is geregeld – of eigenlijk: niet is geregeld. Mondzorg gebeurt vaak pas als problemen groot zijn en preventie ontbreekt. Zorgmedewerkers doen wat ze kunnen, maar missen kennis en handvatten. En zonder duidelijke afspraken verdwijnt mondzorg naar de achtergrond.
Wat hen raakt, is dat niemand het verkeerd bedoelt. Het ontbreekt simpelweg aan structuur. “Toen werd duidelijk,” zegt Remco, “dit is geen behandelvraagstuk. Dit is een organisatievraagstuk.”
Vanuit die overtuiging ontstaat het fundament van Omnios. Mondzorg moet geen losse handeling zijn, maar een vast onderdeel van de zorg. Met vaste teams, duidelijke processen en scholing voor zorgmedewerkers. Zodat adviezen niet alleen worden gegeven, maar ook worden toegepast.
De eerste echte kans om dit in de praktijk te brengen komt bij Zorgspectrum in samenwerking met Regina Falck. Daar begint Omnios op één locatie. Het is ook de plek waar Elise Grutterink (toen nog als mondhygiënist) haar intrede doet. Samen met Karen Verheul (tandarts) is zij betrokken bij de start. Waar Karen zich voornamelijk richt op de zorginhoud, ontfermt Elise zich ook al snel over de organisatie eromheen.
“Elise zag meteen waar het schuurt,” vertelt Remco. “Planning, afspraken, verantwoordelijkheden – dat moest helder worden.” Terwijl Omnios groeit, groeit haar rol mee. Ze brengt structuur aan, bouwt processen op en zorgt dat ideeën ook uitvoerbaar worden. Stap voor stap wordt zij een vaste waarde binnen de organisatie.
De beginjaren zijn pionieren. Er is weinig geld en veel improvisatie. Materialen worden verzameld waar het kan. Sterilisatie gebeurt in de praktijk van Daans vader in Lieshout, en dus wordt er heen en weer gereden tussen Nieuwegein en Brabant. Daan bouwt zelfs een eigen afzuiger om kosten te besparen. Het is verre van perfect, maar het werkt. En vooral: het maakt verschil voor cliënten.
Omdat de inkomsten nog niet voldoende zijn om twee gezinnen te onderhouden, werkt Remco in de beginfase nog -naast Omnios- als HR-manager bij SNS. Zo kan Daan zich volledig richten op de opbouw van de organisatie. Ondertussen groeit Omnios gestaag door. Niet door snel uit te breiden, maar door eerst alles goed te organiseren.
Die focus op structuur en kwaliteit wordt steeds belangrijker. Processen worden vastgelegd, systemen ontwikkeld en taken verdeeld. Wat begint met papieren formulieren en veel handwerk, groeit uit tot een organisatie waarin kwaliteit en voorspelbaarheid centraal staan. Elise speelt daarin een steeds grotere rol. Haar betrokkenheid bij de dagelijkse praktijk en haar oog voor verbetering maken haar -na het vertrek van Daan uit de organisatie- uiteindelijk tot een vanzelfsprekende directeur.
In de jaren daarna verandert ook de omgeving. De aandacht voor mondzorg in zorginstellingen neemt toe. Onderzoeken, zoals het TNO-rapport waarin Omnios wordt genoemd als veelbelovend initiatief, zorgen voor erkenning. Omnios wordt gezien als gesprekspartner voor zorginstellingen, zorgkantoren en andere betrokken partijen. Remco benadrukt dat deze positie als kennisleider en betrouwbare partner iets is waar hij trots op is. “We hebben een concept ontwikkeld dat goed werkt voor cliënten én zorgmedewerkers. Het is ook mooi om te zien dat andere ambulante mondzorgorganisaties daar inspiratie uit halen, maar het laat ook zien hoe belangrijk het is om kwaliteit altijd voorop te stellen,” zegt hij.
“Heel veel instellingen bedienen van mondzorg is leuk, maar de echte impact voor cliënten gaat verloren als de basis niet goed wordt georganiseerd.”
“Heel veel instellingen bedienen van mondzorg is leuk, maar de echte impact voor cliënten gaat verloren als de basis niet goed wordt georganiseerd.” Hij schreef er ook over in een artikel op LinkedIn, waarin hij de gedeelde verantwoordelijkheid in de zorg voor kwetsbare mensen bespreekt.
Naarmate het gesprek vordert, verschuift de aandacht vanzelf van structuren en processen naar de mensen achter Omnios. Dat is ook wat Remco zichtbaar raakt. Niet de groei, niet de cijfers, maar de verhalen van collega’s. Van tandartsen en mondhygiënisten die elke week op hun ‘eigen’ locaties komen. Van assistenten die vertrouwen opbouwen met cliënten én de zorgmedewerkers. Van collega’s in het transport en het Service Center die ervoor zorgen dat alles ‘achter de schermen’ ook klopt.
“Iedereen heeft zijn eigen rol,” zegt Remco, “maar iedereen werkt aan hetzelfde doel.” Juist die gezamenlijke verantwoordelijkheid maakt Omnios volgens hem bijzonder. Het gevoel dat je het samen doet, voor cliënten die afhankelijk zijn van goede zorg. Dat maakt dat zowel cliënten als collega’s zich gezien en gehoord voelen.
Aan de tafel in Oosterbeek kijkt Remco terug met gemengde gevoelens. Hij is ontzettend trots op wat er staat, op hoe Omnios is uitgegroeid tot een organisatie die staat voor kwaliteit en betrouwbaarheid. Tegelijkertijd is er ook het besef dat loslaten erbij hoort. “Het is niet makkelijk,” zegt hij. “Maar het voelt wel goed.”
Dat gevoel wordt versterkt door het vertrouwen in Elise en het team. Elise kent de organisatie door en door en weet wat er nodig is om Omnios verder te brengen. De basis staat, de mensen staan, en de richting is duidelijk.
Wat Remco Omnios, het team en de zorginstelllingen toewenst voor de toekomst, is eigenlijk heel eenvoudig. “Werkplezier. Vertrouwen. En blijven doen waarvoor Omnios ooit is begonnen: zorg bieden met aandacht, met structuur en met oog voor de mens achter de zorgvraag. En dat zit diep in het Omnios-DNA, dus daar heb ik alle vertrouwen in.”